Bilge Amca- Yok oğul sen buyur geç otur, ben çayı demleyip geliyorum.

 

5 dakika sonra Bilge Amca elinde 2 bardak çayla belirir.

 

GE- Ellerine sağlık.

 

BA- Afiyet olsun oğul. Söyle bana, bu çaya baktığında ne görüyorsun?

 

GE- Çay işte. Kırmızı, sıcak bir içecek.

 

BA- Maddeciler gibi konuştun şimdi. Biraz daha gir be oğul. O çay kardeşliği, sevgiyi, özveriyi, birliği, ikramı bağırıyor, duymuyor musun?

 

GE- Duymuyorum Bilge amca. Pek bir sessiz.

 

BA- O çayın buraya gelmesi için kimbilir kaç varlık seferber oldu. Güneş ayrı çalıştı, toprak ayrı, yağmur ayrı, o yağmuru taşıyan bulutlar ayrı. Ondan sonra o çayın büyüyüp

olgunlaşmasına katkıda bulunan çiftçiler ayrı uğraştı, o çayı fabrikasında imal edenler ayrı, o fabrikadan o çayları taşıyan şoförler ayrı çalıştı. O fabrikanın duvarlarını tutan taşlar ayrı, şoförleri üzerinde taşıyan tırlar ve o tırları oluşturan teknik aksamlar ayrı çalıştı. Sanki bütün evren seferber oldu da sen bu çayı iç, zevk al. Öte yandan ağzın ayrı, miden ayrı, ellerin ayrı hizmet ediyorlar. Şu çayın olduğu bardak ayrı hizmet ediyor. O bardaksız nasıl içeceksin. Elle tutamazsın ki yanarsın. Bir çay içmen için milyonlar, milyarlarca hatta sayısız varlığın bu denli düzenli çalışması bir şans eseri olabilir mi?

 

GE- Hayır olamaz.

 

BA- Bütün bu işlerin düzenle çalışması, güneşin, ayın ve diğerlerinin birlik içinde bu çayı ve daha nicelerini bize sunması şans eseri olabilir mi? Bir karı koca bir evin içinde düzeni kurmakta, anlaşmakta zorlanırken, iletişim sorunu çekerken bütün bu varlıkların bir bütünlük halinde olması şaşırtıcı değil mi? İşte evrim dini bu çayın senin eline ulaşmasını şans olarak nitelendiriyor.

 

GE- Bir çay hakkında hiç bu kadar derin düşünmemiştim.

 

BA- İnsana sunulan böylesine zenginlikler karşısında insan kayıtsız kalıyor. O kadar zengin olmasına rağmen arzularının esiri olduğunda fakirliğini üzerinden atamıyor.

 

GE- Mesela ben sıradan bir öğrenciyim. Fakir değil miyim?

 

BA- Evlat bana en çok sahip olmak istediğin nesneyi söyler misin?

 

GE- Deniz kenarında büyük bir malikanem olsun isterdim.

 

BA- Başka?

 

GE- Güzel bir arabam olsun. Hatta araba koleksiyonum olsun.

 

BA- Başka?

 

GE- Fabrikalarım olsun.

 

BA- Bak evlat sana bir teklifim var. Benim 1000’e yakın arabam, dünyanın en güzel 100 köşesinde ayrı ayrı malikanelerim ve de binlerce fabrikam var. Bunları sana vereceğim. Ama karşılığında bana gözlerini, duyma duyunu ve anlama yeteneğini vereceksin. Kabul mü?

 

GE- (Hiç düşünmeden) Elbette hayır. Bunlar olmadan anlamı ne.

 

BA- Eeee evlat gördün mü? Demek ki senin gözlerin, duyman ve anlama duyun bütün bu saydıklarımın toplamından daha değerliymiş. Sen meğer ne kadar da zenginmişsin.

 

GE- Hiç böyle düşünmemiştim.

 

BA- Sana saydıklarımın değeri trilyonları geçer ama sen takas etmedin. Demekki sen ultra trilyoner bir insanmışsın, öyle mi?

 

GE- Ve birçoğumuz böylesine bir zenginliğe sahip olmamıza rağmen mutlu ve memnun değiliz, devamlı şikayet halindeyiz.

 

BA- Değer bilmezlik böyle birşey evlat. Nankör olmak sahip olduklarına ve bu zenginliklerle Donatana, bütün bu zenginliklerin bize ulaşmasında tüm yarattığı evreni olağanüstü bir düzen içinde Çevip Çevirine...